Τέχνη και Δημοσιογραφία

Μία ομογενής δημοσιογράφος μετατρέπει σε έργα σκηνές της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής καθημερινότητας

“Αιχμαλωτίζει” τη ρεαλιστική, ενίοτε σκληρή, εικόνα μιας πραγματικότητας, που ίσως υποσυνείδητα να αποστρεφόμαστε, αν και “σκοντάφτουμε” πάνω της στην καθημερινότητά μας. “Παίζει” με τις αντιθέσεις και τις μετατρέπει σε έργα τέχνης, στέλνοντας το μήνυμα ότι, μπορούμε να δούμε κατάματα πράγματα και καταστάσεις, που δεν τιμούν το σημερινό, παγκοσμιοποιημένο κόσμο.

Ο λόγος, για τη Μαρία Ρηγούτσου, η οποία αυτές τις μέρες εκθέτει έργα της στην “Art Gallery Lola Nikolaou”, στη Θεσσαλονίκη. Έχοντας σπουδάσει Νομικά στην Ελλάδα και τη Γερμανία, όπου ζει τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια, κατάφερε να “παντρέψει” τη δημοσιογραφία, μία ακόμα μεγάλη αγάπη στη ζωή της, με την εικαστική Τέχνη. Το όνειρο που είχε από παιδί να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, πήρε “σάρκα και οστά”, όταν τη δεκαετία του ΄90 συνάντησε τον καθηγητή Γιάννη Κουνέλλη, ο οποίος με το αλάνθαστο ένστικτό του την ενθάρρυνε να φοιτήσει κοντά του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ.

Τα έξι χρόνια κοντά στον “δάσκαλο” ήταν η καλύτερη εμπειρία της ζωής της, όπως μας αναφέρει, που τις άνοιξε νέους ορίζοντες στο μαγικό κόσμο της Τέχνης.

Τα έργα που εκθέτει η Μαρία Ρηγούτσου αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη είναι από τη σειρά “Τέχνη και Δημοσιογραφία”, εμπνευσμένα από την πολιτική, κοινωνική και οικονομική καθημερινότητα, όπως αντικατοπτρίζεται μέσα από τα media και επεξεργασμένα με τρόπο που να παραπέμπει σε παλιές βυζαντινές εικόνες, επισημαίνει η καταξιωμένη γκαλερίστα, Λόλα Νικολάου.

Πράγματι, οι προσεχτικά επιλεγμένες φωτογραφίες, έχοντας υποστεί την κατάλληλη ψηφιακή επεξεργασία, με την επικάλυψη φύλλων χρυσού (μία τεχνική δική της, όπως μας λέει Μαρία Ρηγούτσου), αποτυπώνουν τη “θρησκευτικότητα” της εικόνας σήμερα, σε μια προσπάθεια ανάδειξης και ανατροπής στερεοτύπων.

Οι εικόνες εναλλάσσονται, μεταφέροντας τους φιλότεχνους στην Ασία, τη Μέση Ανατολή, το Ιράκ και αλλού, πάντα όμως σε αντιδιαστολή με κάποια κατασκευασμένα πρότυπα. Έτσι, η Βαγδάτη που φλέγεται συνυπάρχει σ’ έναν πίνακα με το κοσμοπολίτικο Μονακό, αναδεικνύοντας ακόμα περισσότερο την τραγικότητα της κατάστασης.

Ακολουθεί η “Εξουσία”, που στο πρόσωπο μια δυναμικής γυναίκας της Δύσης, δεσπόζει πάνω από πτώματα στο Ιράκ. Μία άλλη γυναικεία μορφή, ένα μοντέλο με πλούσια τα κάλλη, σε πρώτο πλάνο, λέει το “Τελευταίο Αντίο” σε Παλαιστίνιους μαχητές. Η “Ωδή στη Ζωή”, με τα δύο παιδιά της Ασίας, που κλαίνε πάνω στη “διψασμένη”, ύστερα από παρατεταμένη ξηρασία, γη, έρχονται να μας θυμίσουν από τη μια τη ματαιότητα των πλαστών αναγκών στον “πολιτισμένο” κόσμο και από την άλλη την έντονη ανάγκη να προστατέψουμε τον πλανήτη μας.

“Τα θέματα που εκθέτω στα έργα μου είναι αυτά που μ’ απασχολούν στην καθημερινότητά μου. Τα όσα συμβαίνουν στις μέρες μας, ζώντας σε μία κοινωνία που δείχνει να έχει απολέσει τα οράματά της, σίγουρα δεν με αφήνουν αδιάφορη, γι΄ αυτό και αισθάνομαι την ανάγκη να τα μοιραστώ με τους συνανθρώπους μου”, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η ίδια η δημιουργός.

Τα θέματα αυτά είναι, άλλωστε, η “πρώτη ύλη” για εμάς τους δημοσιογράφους, θα μας πει η Μαρία, η οποία δημοσιογραφεί στη Deutsche Welle, στην ελληνική εκπομπή της Έσσης (Hessischer Rundfunk) και στην Καθημερινή. Και ναι μεν “η δημοσιογραφία είναι ένας εύκολος τρόπος να γίνει η ζωή σου ενδιαφέρουσα”, όπως επισημαίνει, η ζωγραφική όμως για την ίδια είναι ελευθερία.

Τα έργα Μεικτής Τεχνικής, που εκθέτει στη Θεσσαλονίκη, μπορεί να μην συνάδουν υφολογικά με τον άλλο κύκλο έκφρασης της στη ζωγραφική, είναι όμως μία συνειδητή επιλογή, που αντανακλά τις ρίζες της από την Κρήτη και τη Σύρο. Αντλεί τις αναφορές της από τη φύση, κυρίως της Ελλάδας, και όπως κάποτε έγραψε γι’ αυτήν ο Γιάννης Κουνέλλης, πρόκειται για “τοπία βιωμένα και ζωγραφισμένα στη Μεσόγειο, τα οποία έχουν ανακαλύψει ξανά -και αυτό είναι το σημαντικό- το πρωί και το απόγευμα, τη διαφάνεια της θάλασσας και έναν κρυφό πόθο για ζωή”.

Η Μαρία Ρηγούτσου ευχαριστεί θερμά την κα Νικολάου που την επέλεξε, μαζί με άλλες δύο καταξιωμένες ζωγράφους, την Εοζέν Αγκοπιάν και την Ελευθερία Στόικου, δίνοντάς της την ευκαιρία να εκθέσει έργα της στο κοινό της Θεσσαλονίκης. Μία πόλη γνωστή και αγαπητή για την ίδια, όπου εξέθεσε έργα της για πρώτη φορά το 1997 στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Τότε, συμμετείχε στο Εικαστικό Εργαστήρι του Γιάννη Κουνέλλη, με φοιτητές της Καλών Τεχνών από τη Γερμανία και τη Θεσσαλονίκη, και τις δύο εκθέσεις που ακολούθησαν. Μέχρι σήμερα μετράει στο ενεργητικό της σειρά εκθέσεων στη Γερμανία, (μεταξύ άλλων μία ατομική το 2005 στην Ένωση Γερμανών Καλλιτεχνών), την Ελλάδα, τη Βρετανία, την Τουρκία, την Τυνησία, και πριν από λίγους μήνες στη Σεούλ, όπου απέσπασε πολύ καλές κριτικές, ενώ τιμήθηκε από το Ewha Woman’s University.

Εοζέν Αγκοπιάν

Στην ομαδική έκθεση στη Gallery Lola Nikolaou η αρμενικής καταγωγής ζωγράφος Εοζέν Αγκοπιάν παρουσιάζει έργα μεικτής τεχνικής με κυρίαρχο στοιχείο την κλωστή, υλικό το οποίο επεξεργάζεται εδώ και χρόνια στο έργο της.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Pratt Institute, Brooklyn και στο Hunter College, Νέα Υόρκη, όπου έζησε για πολλά χρόνια. Έχει κάνει οκτώ ατομικές εκθέσεις και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα, την Αμερική, τη Γερμανία και την Ιταλία.

Ελευθερία Στόικου

Η Ελευθερία Στόικου ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Παρακολούθησε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα Γραφικές Τέχνες και πολυμέσα του ΕΑΠ και κύκλο μαθημάτων του διδακτορικού προγράμματος “δημόσια τέχνη και ανάπλαση δημόσιου χώρου” στο τμήμα Καλών Τεχνών της σχολής Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Βαρκελώνη.

Παρακολούθησε workshops με τον Dani Caravan και τον Γιάννη Κουνέλλη στο Τορίνο και στην Βαρκελώνη. Έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βαρκελώνη, Τορίνο, Ριέκα, Ελσίνκι.

Η ομαδική έκθεση των τριών καλλιτεχνών στη Gallery Lola Nikolaou θα είναι ανοιχτή για το κοινό μέχρι τις 7 Οκτωβρίου.

της Διαμαντένιας Ριμπά

http://culture.ana-mpa.gr/view1.php?id=7225

ΤΖΟΥΛΙΑ ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ «Οι γκαλερί δεν είναι εμπορικές»

Η πρωτεργάτις του χώρου τέχνης Νέες Μορφές μιλάει για τα πενήντα χρόνια πορείας στα ελληνικά εικαστικά, την οποία θα τιμήσει το Μουσείο Μπενάκη σε μια μεγάλη έκθεσηΗ γκαλερί Νέες Μορφές ιδρύθηκε το 1959. Τώρα, μια έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς τιμά την πορεία αυτή που διήρκεσε μισό αιώνα, μέσα από τα έργα πενήντα περίπου καλλιτεχνών, δίνοντας τη δυνατότητα στον επισκέπτη να παρακολουθήσει την αναδρομή πενήντα χρόνων στα καλλιτεχνικά δρώμενα (1959-2009). Ταυτόχρονα, με την έκθεση αυτή, ενισχύεται ίσως η ευρύτερη θέση ότι μια «ιδιωτική»- δηλαδή όχι κρατικήπροσφορά μπορεί να είναι «δημόσια», κάτι που στις συζητήσεις περί τον πολιτισμό στη χώρα μας συχνά χάνεται στη σχηματική αντιπαλότητα μεταξύ ιδιωτικού και κρατικού. Η πρωτεργάτις της γκαλερί Νέες Μορφές Τζούλια Δημακοπούλου μίλησε στο «Βήμα» για τα πενήντα χρόνια πορείας στα ελληνικά εικαστικά και για τα μελλοντικά σχέδιά της.

Η έκθεση αυτή σημαίνει ότι η γκαλερί Νέες Μορφές σταματά τη δραστηριότητά της ή θα συνεχίσει όπως πριν;

«Πρόκειται, έπειτα από πενήντα χρόνια, να υπάρξει μια αλλαγή, μια μετάλλαξη, θα έλεγα εγώ. Θα λειτουργήσουμε πλέον με πιο μορφωτικό χαρακτήρα και με ένα άλλο πρόγραμμα. Ως εμπορική γκαλερί οι Νέες Μορφές θα κλείσουν, πράγματι. Αλλά δεν μου αρέσει η λέξη “κλείνω”. Θυμίζει ταφόπετρα. Πράγμα που δεν αληθεύει, άλλωστε, επειδή εμείς οι ίδιοι θα συνεχίσουμε, πιστεύοντας ότι κλείνουμε αυτή τη στιγμή έναν κύκλο παρουσίας στον χώρο και ότι μπορούμε, με την εμπειρία που έχουμε, να δημιουργήσουμε ένα άλλο σχήμα. Πρόκειται για ένα σχήμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ένα ινστιτούτο για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη, με εκτενές αρχείο, μορφωτικές δραστηριότητες, εκθέσεις κ.ά.».

- Πώς οδηγηθήκατε στην παρουσίαση πενήντα χρόνων δραστηριότητας;

«Βασιστήκαμε στο μεγάλο αρχείο που έχουμε γιατί, ομολογώ, ότι ύστερα από τόσο πολλά χρόνια κάποια πράγματα που έχουν γίνει δεν τα θυμόμουν ούτε εγώ. Είδαμε ότι θα είχε ενδιαφέρον, τόσο για ένα ευρύτερο κοινό όσο και για ένα πιο ειδικό κοινό που δεν τα έχει ζήσει αυτά, να κάνουμε την έκθεση. Ενδιαφέρθηκε το Μουσείο Μπενάκη και αποφασίσαμε να έχουμε μια χρονολογική ροή που να επιτρέπει να μεταδίδεται η ατμόσφαιρα της κάθε εποχής. Ολα πλαισιώνονται με φιλμ, με κείμενα, με πανό, υπάρχει δηλαδή μια πολύ καλή τεκμηρίωση. Πηγαίνουμε από τα χρόνια της αφαίρεσης στα χρόνια της χούντας, όπου γενικά υπάρχει ένα κλίμα πολιτικοποίησης, όχι μόνο στα αντιστασιακά έργα αλλά γενικότερα μια πολιτικοποιημένη ατμόσφαιρα, και τελικά στα χρόνια από τη δεκαετία του 1980 ως σήμερα, όπου κυριαρχεί, αν και δεν μου αρέσει η διατύπωση, ο μεταμοντερνισμός και οι καλλιτέχνες φεύγουν από το τελάρο και πηγαίνουν στα νέα μέσα, στις κατασκευές, στον χώρο. Η έκθεση όμως δείχνει και μια στάση όπου δεν ακολουθούμε απλώς τις διάφορες τάσεις που βρίσκονται στην επικαιρότητα αλλά υποστηρίζουμε καλλιτέχνες μέσα στα χρόνια, έχοντας μια διαχρονική αντίληψη για την τέχνη. Νομίζω ότι και το κοινό την ίδια αντίληψη έχει. Και εμένα με ενδιαφέρει το ευρύτερο κοινό. Δεν πιστεύω ότι η τέχνη είναι για αυτή τη μειονότητα των πιο εξειδικευμένων ανθρώπων, των πιο προβληματισμένων για τα καινούργια ρεύματα».

Νοέμβριος 1959. Η γκαλερί Νέες Μορφές ανοίγει τις πόρτες της

- Δεν έχει ανάγκη όμως μια γκαλερί να στοχεύει πρωτίστως στο αγοραστικό κοινό της; Με ποιον τρόπο αφορά το ευρύτερο κοινό μια εμπορική γκαλερί;

«Για μένα ένας βασικός στόχος είναι να εκπαιδεύεται το μάτι. Πολλοί έμαθαν στις Νέες Μορφές να βλέπουν τέχνη. Θέλω να τονίσω το ότι δίνεται τέτοια σημασία στα εικαστικά ως προς την εμπορική τους πλευρά είναι ένα λάθος που γίνεται εδώ και αιώνες. Από την εποχή του Μπρουνελέσκι, που τον πήγαν φυλακή διότι δεν δεχόταν να πληρώσει φόρους ως τεχνίτης και ήθελε να επιβάλει ότι ανήκει σε μια άλλη κατηγορία πνευματικών ανθρώπων, ως τις μέρες μας που έχουν βάλει τον ΦΠΑ για τα έργα τέχνης στην υψηλή κλίμακα, αντί σε χαμηλότερη όπως για άλλα πνευματικά έργα, φαίνεται αυτή νοοτροπία: είναι μια νοοτροπία που υπάρχει γενικότερα, σε οργανισμούς, σε μουσεία, κτλ., και που λέει ότι δεν πάμε σε μια γκαλερί επειδή είναι εμπορική. Οι γκαλερί δεν είναι εμπορικές. Είναι μια δουλειά διττή, όπως είναι όλες οι πνευματικές δουλειές: και αυτός που γράφει βιβλία και αυτός που κάνει παραστάσεις, από κάπου βρίσκει την οικονομική στήριξη, δεν μπορεί να τα κάνει στον αέρα. Αυτό είναι το κρίσιμο στοιχείο για μια γκαλερί, κατά πόσον μπορεί να κινηθεί σε αυτή τη γραμμή ανάμεσα στο εμπορικό και σε ό,τι απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό. Από τους ανθρώπους που μπαίνουν σε μια γκαλερί ούτε το 5% δεν είναι αγοραστές. Θα πω και κάτι ακόμη: είναι πολύ θετικό ότι πια υπάρχουν τόσο πολλές γκαλερί, οι οποίες, ανάλογα με την εμπειρία της η κάθε μία, με τη μόρφωσή της, με την ιδιοσυγκρασία της, πείτε το όπως θέλετε, έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και επομένως δίνουν χώρο σε πάρα πολλές εκφράσεις της τέχνης».

- Μιλώντας για το εμπορικό και το κοινωφελές στοιχείο ταυτόχρονα,είσαστε από τις πρωτεργάτιδες και του ΠΣΑΤ (Πανελληνίου Συνδέσμου Αιθουσών Τέχνης) και της foire σύγχρονης τέχνης, της art athina…

«Ηθελα να την κάνω πριν από τη χούντα την art athina, αν το πιστεύετε…».

- Ναι;

«Ναι, αλλά δεν έγινε τότε, βέβαια. Και μετά, μόλις έκανα τον ΠΣΑΤ, από το 1987, άρχισα να κοιτάζω πώς θα κάνουμε μια art athina. Αλλά ήταν πολλές οι δυσκολίες, τέλος πάντων, το κυνήγησα πάρα πολύ. Τελικά μπόρεσε και έγινε και έχει σταθεί. Χαίρομαι…».

- Εχει περάσει πολλά η art athina, πράγματι. Ισως όμως ένα πολύ θετικό στοιχείο είναι ότι φεύγοντας η art athina από εσάς, τους εμπνευστές της, εξακολουθεί να υπάρχει και να προχωράει και να ενισχύεται…

«Ασφαλώς. Κοιτάξτε, ήταν μια ανάγκη. Οι γκαλερί εκείνη την εποχή ήταν πολύ ερασιτεχνικές. Χρειαζόταν και οι ίδιες να μπουν σε μια άμυλα μεταξύ τους και να σκεφτούν περισσότερο. Και αν συγκρίνετε τις πρώτες χρονιές με τώρα, βλέπετε τη διαφορά. Επιπλέον, ελπίζαμε ότι θα ερχόταν και ένα νέο κοινό. Νομίζω ότι σιγά σιγά, χρόνο με τον χρόνο, επιτυγχάνεται και αυτό».

- Θέλατε λοιπόν η δράση σας να είναι ευρύτερη από ό,τι θα περίμενε κανείς απλώς από έναν εμπορικό χώρο…

«Το πώς ξεκινάει κανείς τον στιγματίζει. Οταν ξεκινήσαμε εμείς, δεν υπήρχε τίποτε. Συνεπώς είδαμε τη δουλειά μας και από αυτή την πλευρά, ότι προσφέραμε κάτι. Και το “Νέες Μορφές” αυτό ήθελε να πει. Γι΄ αυτό βλέπω και αυτό που πάμε να κάνουμε τώρα,το ινστιτούτο που σας έλεγα στην αρχή, ως μια συνεπή συνέχεια των Νέων Μορφών».

- Από τότε λοιπόν που ξεκινήσατε,τι έχει αλλάξει;

«Εχουν αλλάξει πάρα πολλά. Πιστεύω ότι όσο πιο πολλά πράγματα γίνονται στην τέχνη τόσο το καλύτερο. Προκαλούν ένα πολύ ευρύτερο κοινό να επικοινωνήσει. Παίζει μεγάλο ρόλο η γκάμα των πραγμάτων, ελκύει κάθε φορά περισσότερο και διαφορετικό κόσμο. Είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερη η ιδιωτική πρωτοβουλία. Από την άλλη, η πολιτική βούληση δεν έχει υπάρξει ιδιαίτερα μέσα σε αυτά τα χρόνια, το κράτος δεν έχει κάνει αυτά που θα έπρεπε να είχε κάνει. Στην Ελλάδα έπαιξαν ρόλο οι ιδιώτες, μολονότι όλοι κάναμε προσπάθειες να μιλήσουμε σε πολιτικούς ή τουλάχιστον σε όσους μπορούσαν να ακούσουν λίγο περισσότερο. Αλλά δυστυχώς η κοινωνία σε αυτά τα θέματα προχωρεί πολύ αργά».

- Τι θα λέγατε όμως σε έναν πολιτικό που πιστεύει ότι έχει την Ακρόπολη και του αρκεί; Τι του χρειάζεται η σύγχρονη τέχνη;

«Θα του έλεγα ότι η σύγχρονη Ελλάδα χρειάζεται σύγχρονη τέχνη. Είναι πολύ απλό. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορούμε να μεταδώσουμε την ιδέα ότι είμαστε μια σύγχρονη χώρα με σύγχρονους, δημιουργικούς ανθρώπους».

«Νέες Μορφές, Πενήντα χρόνια μετά», Μουσείο Μπενάκη Οδού Πειραιώς (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, τηλ.210 3453.111), από τις 22 Σεπτεμβρίου ως τις 29 Νοεμβρίου.

του ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΖΕΝΑΚΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009

τα διαδραστικά παιχνίδια τέχνης του angelo plessas

http://www.angeloplessas.com/work.html

http://rocksdemilo.wordpress.com/2009/09/14/τα-διαδραστικά-παιχνίδια-τέχνης-του-angelo-pl/

Ο εικαστικός Άγγελος Πλέσσας παρουσιάζει την καλλιτεχνική του δραστηριότητα που σχετίζεται με τη μελέτη του διαδικτύου και της επίδρασής του στη σύγχρονη ζωή και τον πολιτισμό. Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με το κοινό.

O Άγγελος Πλέσσας ζει κι εργάζεται στην Ελλάδα. Οι πιο πρόσφατες ατομικές εκθέσεις του είναι στο Berkeley Art Museum (”Angelo Plessas works”, Σεπτέμβριος 2009), η “Headquarters” στη Rebecca Camhi gallery (μαζί με τον Ανδρέα Αγγελιδάκη, Ιούνιος 2009) και η “The Angelo Foundation Headquarters”, Jeu De Paume στο Παρίσι (μαζί με τον Ανδρέα Αγγελιδάκη, σε επιμέλεια της Maria Ines Rodriguez, Απρίλιος 2009). Αυτήν την περίοδο εκθέτει στη 2η Μπιενάλε της Αθήνας, στην έκθεση “Εξαίσια απομόνωση, Αθήνα” σε επιμέλεια Cay Sophie Rabinowitz.

Πέμπτη 17 ΣεπτεμβρίουΓυάλινο Κτίριο (Πλατεία Νερού, Ολυμπιακός Πόλος Φαλήρου)Στάση τραμ: Δέλτα Φαλήρου19.0

Για όποιον δεν μπορεί να πάει, όλες του οι δουλειές εδώ

Έργα που ξεχωρίζουν Τα παιδιά ζωγραφίζουν στο Μουσείο Ηρακλειδών

Είκοσι πέντε έργα ζωγραφικής παιδιών από τις συλλογές του Μουσείου Ελληνικής Παιδικής Τέχνης παρουσιάζονται στην αίθουσα εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Μουσείου Ηρακλειδών (Ηρακλειδών 16, 11851 Θησείο, τηλ.: 210 3461 981) για τρεις ημέρες, από τις 25 Σεπτεμβρίου έως και τις 27 του μήνα.

Οι εκδηλώσεις εντάσσονται στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2009 με θέμα «Η μαγεία στην μυθολογία, στον αρχαίο και στο χριστιανικό κόσμο».

Το έναυσμα αυτής της συνεργασίας δόθηκε με αφορμή τη συμμετοχή και των δύο μουσείων στο Δίκτυο Μουσείων και Πολιτιστικών φορέων Ιστορικού κέντρου Αθηνών, με στόχο τη διοργάνωση κοινών εκδηλώσεων.

Η έκθεση παρουσιάζει έργα ζωγραφικής παιδιών που παρακολουθούν τους οκτάμηνης διάρκειας Κύκλους Εικαστικών Εμπειριών του Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης.

Στα έργα των παιδιών εμφανίζονται πολύχρωμοι και τεράστιοι δράκοι γεμάτοι αρχέγονους συμβολισμούς. Μέσα σε τοπία μυθικά προβάλουν τα κάλλη τους ή υποκινούν τρόμο.

Ο μύθος της Περσεφόνης επαναπροσδιορίζεται και παρουσιάζεται σε παραμυθένιες εικόνες. Τα έργα «προσκαλούν» το κοινό να απολαύσει τη δεξιοτεχνία, την ευρηματικότητα και την αστείρευτη φαντασία των παιδιών.

Ώρες λειτουργίας: Παρ και Σαβ: 13.00-21.00, Κυρ: 11.00 – 19.00

Εικαστικά εργαστήρια για παιδιά

Με αφορμή την παραπάνω έκθεση, διοργανώνονται Εικαστικά Εργαστήρια για Παιδιά. Τα εργαστήρια θα διεξαχθούν τις παρακάτω ημέρες και ώρες: Σάββατο 26/09/2009 13:30-15:30 για παιδιά 5-7 ετών και Κυριακή 27/09/2009 13:30-15:30 για παιδιά 8-10 ετών

Η συμμετοχή στο πρόγραμμα είναι δωρεάν. Λόγω περιορισμένου αριθμού θέσεων απαιτείται τηλεφωνική κράτηση. Δηλώσεις συμμετοχής στο 210 3461981(κα Ελένη Μ. Νομικού) από Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-17:00 ή στο enomikou@herakleidon-art.gr.

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1052787&lngDtrID=253

Εργα της οπτικής κουλτούρας

Στη Χώρα της Ανδρου και στο ίδρυμα Π. και Μ. Κυδωνιέως, εκθέτει τις τρεις ενότητες έργων του ο Χάρης Λάμπερτ, γνωστός και καταξιωμένος καλλιτέχνης με ύφος «νιου ποπ αρτ».

Ο Λάμπερτ παρουσιάζει μια εξαιρετικά εντυπωσιακή δουλειά, το σύνολο σχεδόν του έργου του σε τρεις ενότητες: Την «ποπ», την «πνευματική ποπ» και τη «νέα αναγέννηση». Ζωγραφική με υπερ-ρεαλιστικά στοιχεία, αναγνωρίσιμα είδωλα, ηθοποιούς και πρόσωπα καθημερινά, αναγεννησιακές φιγούρες και ρομαντικές νεαρές υπάρξεις, ζωγραφιές σαν αφίσες του σινεμά, λόγκο της διαφήμισης, όλα τα στοιχεία μιας οπτικής κουλτούρας που άφησε εποχή, βρίσκονται μαγικά φωτισμένα, απλωμένα στον χώρο. Από το 1981 έως σήμερα ο καλλιτέχνης αποδίδει με μαεστρία τη γοητεία της ποπ κουλτούρας.

• Επιμέλεια Αθηνά Σχινά, έως 30 Σεπτεμβρίου.

ΧΑΡΗΣ ΛΑΜΠΕΡΤ.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11380&subid=2&pubid=6038948#

Φαρσί στην κοιλιά της Navab

Εγκαινιάζεται την Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στον Πειραματικό χώρο αρχιτεκτονικής έρευνας R 53, έκθεση με έργα της φωτογράφου και performance artist Aphrodite Désirée Navab.

Στην καινούργια της δουλειά η καλλιτέχνης με ρίζες Ιρανικές, Ελληνικές και Αμερικανικές χρησιμοποιεί το ίδιο της το σώμα, ως επιφάνεια στην οποία η τέχνη γεννιέται. Η κοιλιακή της χώρα, γίνεται τόπος έκφρασης της τριπλής της πολιτισμικής κληρονομιάς.
Η Ελληνική έκφραση «Φαρσί», που υποδηλώνει την άρτια χρήση της γλώσσας, χρησιμοποιείται από την Navab ως σεβασμός στην ικανότητα έκφρασης ενός άλλου πολιτισμού. Λέξεις όπως τόπος, γέννηση, οικογένεια, γλώσσα, αγάπη, φίλος, αποκτούν αφηρημένη διάσταση αλλά και μεγάλη βαρύτητα για όποιον χρειάστηκε να ξεριζωθεί και να ξενιτευτεί.

Οι Ελληνικές και Περσικές λέξεις έρχονται από αντίθετες κατευθύνσεις, αλλά συναντώνται στη μέση, δημιουργώντας μια καλλιγραφία που ταλαντεύεται κάπου ανάμεσα σε γκράφιτι και τατουάζ.

Παράλληλα με την έκθεση θα πραγματοποιηθούν οι παρακάτω δραστηριότητες :

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 20:30 (Μουσείο Μπενάκη, Κουμπάρη 1, Κολωνάκι):
Προβολή του video -Resistance : Veiled and Unveiled?, του David Leitner, μερικανού κινηματογραφιστή ντοκυμαντέρ. Μετά το τέλος της προβολής, θα ακολουθήσει συζήτηση παρουσία και της καλλιτέχνιδος.

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 21:00 στο χώρο της έκθεσης, (R53, Μνησικλέους 4-6, Πλάκα) θα η καλλιτέχνης θα μιλήσει για το έργο και τη ζωή της

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 20:30 (Χώρος R53, Μνησικλέους 4-6, Πλάκα)
Performance της χορογράφου Άρτεμις Ιγνατίου, εμπνευσμένη από τα έργα της έκθεσης

Η Aphrodite Désirée Navab γεννήθηκε στο Ιράν το 1971. Ο πατέρας της Ιρανός γιατρός γνώρισε τη μητέρα της, μια Ελληνίδα Αμερικανίδα, στην πόλη της Νέας Υόρκης. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Ιράν όπου έζησαν εκεί για δεκαεπτά χρόνια. Η Navab περνούσε κάθε καλοκαίρι πολλούς μήνες στην Αθήνα. Όταν ήρθε η επανάσταση και η οικογένεια της Navab άφησε το Ιράν, δεν επετράπη στον πατέρα της να φύγει μαζί τους. Για δύο χρόνια περίμεναν στην Αθήνα μέχρι να του δώσουν άδεια εξόδου από το Ιράν. Η Αθήνα ήταν ένα καταφύγιο για την οικογένεια της Navab, ένα ουδέτερο έδαφος μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σπούδασε Visual and Environmental Studies στο Harvard University, από όπου αποφοίτησε το 1993. Το 2004, ολοκλήρωσε το Ed.D. στο Αrt & Art Education του Teachers College, Columbia University. Η Navab διδάσκει τώρα τελειόφοιτους φοιτητές του προγράμματος ΜΑΤ (Master of Arts in Teaching) του The School of Visual Arts. Ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ R53
Εγκαίνια : 14 Σεπτεμβρίου, ώρα : 20.00
Διάρκεια : 15 Σεπτεμβρίου - 10 Οκτωβρίου 2009
Χώρος R 53 : Μνησικλέους 4-6, Πλάκα
Τηλ: 210 32 35 400
E-mail : s224athens@icca.gr
Εγκαίνια: 14/9/2009
Ώρα: 20:00
Διάρκεια: 15/9 - 10/10/2009
Ώρες Λειτουργίας : Τρίτη έως και Παρασκευή, 17:00-21:00

http://new.e-go.gr/exodos/article.asp?catid=6472&subid=2&pubid=3617512

Δέκα Εικόνες για την Ιθάκη!

http://Καλλιτέχνες και Designers από 67 χώρες φτιάχνουν το πορτρέτο τους και συναντιούνται στην έκθεση του διεθνούς διαγωνισμού αφίσας «Δέκα Εικόνες για την Ιθάκη», την οποία διοργανώνουν ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου και ο Φήμιος - Δημοτικές Πολιτιστικές Εκδηλώσεις Ιθάκης, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» από 17 έως 20 Σεπτεμβρίου 2009.

Ο φετινός διαγωνισμός «Δέκα Εικόνες για την Ιθάκη», που συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο σημαντικούς διαγωνισμούς αφίσας παγκοσμίως, συγκέντρωσε 2215 συμμετοχές από χώρες με παράδοση στο design και το σχεδιασμό αφίσας όπως η Ελβετία, η Αγγλία, η Πολωνία, το Ιράν, και η Γερμανία, αλλά και χώρες με εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ανερχόμενη σκηνή στο χώρο του design όπως η Ελλάδα, Κίνα, η Κορέα και η Βραζιλία. Η ιστορία, οι μνήμες, η κοινωνική, πολιτική και προσωπική ταυτότητα του καθένα από τους δημιουργούς αποτυπώνεται με μοναδικό τρόπο στις 142 αφίσες που επιλέχθηκαν από την κριτική επιτροπή.

Οι δημιουργοί τους επεξεργάστηκαν εικόνες και συναισθήματα και χρησιμοποίησαν φωτογραφία, εικονογράφηση και τυπογραφία για να σκιαγραφήσουν τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα είναι μια πλούσια και πολυδιάστατη συλλογή από έντονες εικόνες, «αυτοβιογραφίες» και «απόλυτες» δηλώσεις του «εγώ».

Στο σύνολό τους οι αφίσες που διακρίθηκαν στο φετινό διαγωνισμό αποτελούν μια σημαντική καταγραφή των διεθνών τάσεων στο χώρο του σύγχρονου design.

Το πρώτο βραβείο απέσπασε η Lorans Duplan από τη Γαλλία, το δεύτερο οFangyi Liu από την Κίνα ενώ το τρίτο βραβείο πήρε ο Prem Balasubramanianαπό την Ινδία.

Παράλληλα με την έκθεση αφίσας θα πραγματοποιηθεί και η έκθεση φωτογραφίας «Σε βλέπω», στην οποία νέοι φωτογράφοι (επαγγελματίες και σπουδαστές) από την Ελλάδα, την Αμερική, την Αγγλία, την Ιαπωνία και τη Λιθουανία παρουσιάζουν εικόνες όχι του εαυτού τους αλλά κάποιου άλλου.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων των φωτογραφιών είναι ότι αποτελούν στιγμιότυπα και όχι στατικές απεικονίσεις της ανθρώπινης μορφής. Κάθε εικόνα γίνεται παράθυρο προς τον ζωή του απεικονιζόμενου, το χώρο και τη διάθεση του.

Οι εκθέσεις τελούνται υπό την αιγίδα: της Ένωσης Γραφιστών Ελλάδας και του Μουσείου Design της Θεσσαλονίκης.

Εγκαίνια: Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009, ώρα 19.30
Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα»: Ηρακλειδών 66 & Θεσσαλονίκης ? Θησείο, στάση ΜΕΤΡΟ: Κεραμεικός, τηλ.: 210 34 52 150
Ωρες λειτουργίας: Παρ-Σαβ-Κυρ, 17:00 ? 21:00

new.e-go.gr/exodos/article.asp?catid=6472&subid=2&pubid=4283722

Η διάσημη Ιρανή εικαστικός Σιρίν Νεσάταπέσπασε τον Αργυρό Λέοντα στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για τη σκηνοθεσία της ταινίας “Γυναίκες Δίχως Άντρες” (“Women Without Men” – “Zanan-e Bedun-e Mardan”).

Η φωτογράφος-σκηνοθέτης-εικαστικός Σιρίν Νεσάτ κινηματογραφεί τις ιστορίες τεσσάρων γυναικών στην Περσία του 1953, τις ημέρες του πραξικοπήματος, που οδήγησε στην εκθρόνιση του πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσάντεκ και την επιστροφή του Σάχη από την εξορία.

Οι ιστορίες των γυναικών είναι εμπνευσμένες από το ομότιτλο μυθιστόρημα της Ιρανής συγγραφέως Σαρνούς Παρσιπούρ (την οποία βλέπουμε στην ταινία στο ρόλο της Akram Tala). Το βιβλίο της προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων το 1989 στο Ιράν, λόγω των πολιτικών και σεξουαλικών αναφορών του. Η συγγραφέας φυλακίστηκε επανειλημμένως και το βιβλίο της παραμένει απαγορευμένο.

Η ταινία είναι αφιερωμένη στη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους δίνοντας μάχη για την ελευθερία και τη δημοκρατία στο Ιράν, από την επανάσταση του 1906 με τη συνταγματική μοναρχία, έως το Πράσινο Κίνημα του 2009. Η υπέροχη μουσική που ντύνει ιδανικά την ταινία είναι τουβραβευμένου Ιάπωνα συνθέτη Ριουίτσι Σακαμότο (Ryuichi Sakamoto: “Τελευταίος Αυτοκράτορας”, “ο Μικρός Βούδας”, “Ντεριντά”, “Βαβέλ” καλ.).

Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η Σιρίν Νεσάτ δήλωσε ότι το φιλμ υπήρξε ένα έργο αγάπης που κράτησε έξι ολόκληρα χρόνια. Πρόσθεσε ότι η ταινία “Γυναίκες Δίχως Άντρες” μιλάει για τους ανθρώπους του Ιράν που παλεύουν να βρουν τη δημοκρατία και απευθύνεται και στην κυβέρνηση του Ιράν.

Και τελείωσε λέγοντας “Κάνω έκκληση στην κυβέρνηση να δώσει στο λαό αυτό που του αναλογεί – βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία και δημοκρατία. Κάντε ειρήνη με το λαό του Ιράν.”

Η Σιρίν Νεσάτ γεννήθηκε το 1957 στο Καζβίν του Ιράν, σπούδασε στο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και αργότερα έγινε πασίγνωστη με τη σειρά φωτογραφιών «Γυναίκες του Αλλάχ». Το 1999 κέρδισε το μεγάλο βραβείο στη Μπιενάλε της Βενετίας και το 2004 παρουσίασε το πρώτο μέρος του κύκλου «Women Without Men» κατόπιν παραγγελίας του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Χριστίνα Τσατσαράγκου

http://new.e-go.gr/exodos/article.asp?catid=6472&subid=2&pubid=4283853

Ένα σχόλιο στην αισθητική κουλτούρα στο Booze

http://new.e-go.gr/exodos/article.asp?catid=6472&subid=2&pubid=4111716

Την έκθεση των εικαστικών Ιωάννας Μαρίας Αντωνιάδη και Κωνσταντίνου Μπερδέκλη με τίτλο «d.k. paradise - ένα σχόλιο στην αισθητικη κουλτουρα» παρουσιάζει το Booze Cooperativa από την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου έως την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009.

Το «d.k. paradise - ένα σχόλιο στην αισθητική κουλτούρα» είναι μία αναφορά στη σύγχρονη αισθητική, έτσι όπως παρουσιάζεται σε περιοδικά και έντυπες διαφημιστικές καταχωρήσεις. Την έκθεση, κάθε Παρασκευή και Κυριακή, θα «ντύνει»θεατρικό δρώμενο σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη.

Η παρουσίαση ψευδοπροτύπων της μόδας σε συνδυασμό με στοιχεία που επικρατούν στη σύγχρονη τυπογραφία, οικοδομούν τους πίνακες του Κωνσταντίνου Μπερδέκλη σε θηλυκό γένος ενώ η Ιωάννα Μαρία συμπληρώνει σχολιάζοντας τον ρόλο του αρσενικού αντίστοιχου ειδώλου.

Οι δύο καλλιτέχνες σε μία διαπροσωπική συνομιλία καταγράφουν και σχολιάζουν την προσπάθεια οικοδόμησης “πρωτοποριακών” αρχετυπικών προτύπων με σκοπό την επίδραση και τον έλεγχο του αγοραστικού κοινού και της αισθητικής κουλτούρας.
Η συνομιλία των δύο εικαστικών εναλλάσεται σε σατυρικούς τόνους απο την παραδοσιακή απόδοση του Κωνσταντινου στη multimedia digital zωγραφική της Ιωάννας Μαρίας και ολοκληρώνεται απο το αναπτρεπτικό δρώμενο του Γρηγόρη Χατζάκη.

Σύνοψη Δρώμενου: Καθημερινοί άνθρωποι, θαμώνες ενός “ποπ” avant-garde μπαρ περνούν το χρόνο τους. Πίνουν ποτά, κουβεντιάζουν κι ακούν μουσική. Ίσως και να χορεύουν…
Είναι κομμάτι της “ποπ” κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δημιουργεί άτομα ?ξεχωριστά?, για να μαζοποιούνται.
Ο χώρος, η μουσική κι οι σχέσεις, που επαναλαμβάνονται -στο δίσκο που έχει κολλήσει η βελόνα, στα χέρια ενός κάποιου dj-, τους “ενώνει” και τους ωθεί να πειραματιστούν με την “ποπ” ζωή τους.
Γίνονται μία μικρή μάζα, που στόχο έχει να παρασύρει κι άλλους, ίσως ομοίους τους, στην “αναζήτησή” της, όπως πια αυτή εκφράζεται από τα ζωγραφικά και μη εκθέματα των δύο καλλιτεχνών…

Συντελεστές:
Εικαστικοί: Ιωάννα Μαρία Αντωνιάδη και Κωνσταντίνος Μπερδέκλης
Σύλληψη: Ιωάννα Μαρία Αντωνιάδη και Κωνσταντίνος Μπερδέκλης
Πρωτότυπη Μουσική: Εμμανουήλ Σγουρίδης
Σκηνοθεσία Δρώμενου: Γρηγόρης Χατζάκης
Οργάνωση Δρώμενου: Λίνα Καραμπλάκα

Ώρες Λειτουργίας Έκθεσης: 13.00 - 23.00
Ώρες και Μέρες Παρουσίασης Δρώμενου:
Κάθε Παρασκευή και Κυριακή στις 21.30
Διάρκεια Δρώμενου: περίπου 25 λεπτά

BOOZE COOPERATIVA
Κολοκοτρώνη 57
Τηλ. Επικοινωνίας 210-3240944
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου έως Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009

«Λούβρο, δώσε το παράδειγμα»!

«Ο Παρθενώνας δικαιούται τα Μάρμαρά του» είναι ο τίτλος ολοσέλιδου άρθρου που δημοσιεύει στην κυριακάτικη «Le Monde» ο κριτικός και μελετητής της γαλλικής λογοτεχνίας Ανρί Γκοντάρ.

Ο Γάλλος διανοούμενος δεν περιορίζεται στη γνωστή «διαμάχη» Ελλήνων και Βρετανών για την επιστροφή των Γλυπτών. Εχει και μια τολμηρή πρόταση: Προτρέπει τους Γάλλους, και ειδικότερα το Μουσείο του Λούβρου, να επιστρέψουν στην Αθήνα τα τρία σημαντικά κομμάτια του μνημείου που έχει το Μουσείο στην κατοχή του: μια μετόπη, ένα μέρος της λίθινης ζωφόρου που απεικονίζει τις Εργαστίνες, υφάντρες του πέπλου της θεάς Αθηνάς, και μια κεφαλή της Θεάς. «Κι αν εμείς οι Γάλλοι δίναμε το παράδειγμα;» αναρωτιέται. «Θα ήταν μια ηχηρή χειρονομία, καλοδεχούμενη στην Ευρωπαϊκή Ενωση», διαπιστώνει

Ε.ΚΑΡ.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=82188